Ανάβαση σε απόκρημνες πλαγιές προς τη στέγη του Άθω

Η πομπή ανέβαινε αργά-αργά στις απόκρημνες πλαγιές. Σε κάποια σημεία της διαδρομής, σκαρφάλωνε... Προορισμός η «Αγία Κορυφή», η στέγη του Άθω τα 2.033 μ.

Για τους Αγιορείτες είναι ο «άξονας του κόσμου», ο «στύλος δια του οποίου οι προσευχές τους ανεβαίνουν στον ουρανό». Για τους πιστούς, η ανάβαση αποτελεί κρυφό τάμα: να βρεθούν και να προσευχηθούν «πιο κοντά στον Θεό». Πιο πάνω και από τα σύννεφα. 

Το Δώρο της Ερήμου

Το Δώρο της Ερήμου, είναι ένα προσωπικό project που ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια με αφορμή την επίσκεψη που έκανα στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στη χερσόνησο του Όρους Σινά. 

Στην πορεία μου αυτή, πρωτίστως μέσα απο την ματιά του ανθρώπου & μετά του φωτογράφου, γεννήθηκε η ανάγκη να μπορέσω να μοιραστώ ένα μικρό κομμάτι από αυτά που πήρα, όπως την καταλυτική συνάντηση μου με τον Πατέρα Μωυσή και την απίστευτη ομορφιά του Σινά, που σε κάθε βήμα κρύβεται και μια απίστευτη εμπειρία. Μέσω της ματιάς του προσκυνητή είδα το απαράμιλλο θάρρος των λιγοστών, κατά την πλειοψηφία τους, Ελλήνων μοναχών να κρατάνε τις σύγχρονες Θερμοπύλες, αντιμετωπίζοντας τεράστιες δυσκολίες αλλά και κίνδυνους του μοναστηριού. Στα 78 του χρόνια πλέον ο πατέρας Μωυσής, ίσως ο τελευταίος ερημίτης μοναχός, θα τον ακούσεις να λέει πολλές φορές, πως πάνω από όλα ο άνθρωπος οφείλει να είναι άνθρωπος και μετά χριστιανός, και χαμογελαστός να σου δίνει μια πολλή ζεστή αγκαλιά γεμάτη αληθινή αγάπη... Μέσω της ματιάς του Φωτογράφου, είδα την πρωτόγνωρη αυτή ομορφιά να ξεπροβάλει μπροστά μου, είδα την έρημο με τα πολλά της πρόσωπα και τα χιλιάδες χρώματα της να αλλάζει κάθε ώρα της ημέρας και να σκεπάζει αρμονικά τους κατοίκους της, μοναχούς και Βεδουίνους, είδα ένα βουνό να αλλάζει χρώματα και ύφος, μέσα από της χαράδρες του, και να ξεπροβάλει ζωή μέσα στα πιο απίθανα μέρη.

 Ενα μεγάλο ευχαριστώ για όλους τους ανθρώπους, που βοήθησαν για την δημιουργία αυτού του project, χωρίς αυτούς, θα ήταν αδύνατη η πραγματοποίηση του.

Ταξίδι στα Μετέωρα! Οι «Αιωρούμενες» Μονές μέσα από το Φωτογραφικό Φακό

Του Σάκη Αθανασίου 
Την Μεγάλη Παρασκευή βρέθηκα στα Μετέωρα.Και δεν έχασα την ευκαιρία να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες από το καταπληκτικό φυσικό περιβάλλον της περιοχής καθώς και της Μονής που ασκητεύει ο πάτερ Χρυσόστομος(προηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος). Στις φωτογραφίες αυτές θα δείτε την Μονή του Αγίου Αντωνίου,το εκκλησάκι της Παναγίας και την Μονή του Αγίου Νικολάου Μπάτοβα(η φωτογραφία που δείχνει τη Μονή που είναι κτισμένη μέσα στο βράχο και είναι σε υψόμετρο αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος).

Γέροντας Σεραφείμ της Βύριτσα

 

 Όσιος  Σεραφείμ της Βίριτσα, ο διορατικός πνευματικός

 Ο όσιος Σεραφείμ της Βίριτσα (κατά κόσμον Βασίλειος Μουράβιεφ του Νικολάου) γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου του 1866 στο χω­ριό Βαχρομέγκεβο της περιοχής Γιαροσλάβλ. Από παιδί ο Βασίλειος ποθούσε πολύ να γίνει μο­ναχός. Ένας διορατικός γέροντας τον συμβούλευσε να μείνει στον κόσμο, να κάνει οικογέ­νεια, να θρέψει τα παιδιά του και μετά μαζί με τη σύ­ζυγο να αφιερώσει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής στην μοναχική άσκηση. Ο ίδιος ο πατήρ Σεραφείμ μετά από πολλά χρόνια διηγήθηκε αυτή την ιστορία, χωρίς όμως να κάνει γνωστό το όνομα του γέροντα.

συνέχεια του βίου του από https://www.pemptousia.gr/2016/03/serafimviritsa/

Μελισσοκόμος ιερέας με πέντε παιδιά σε Μοναστήρι

Πρωτοπόρος στον τομέα της μελισσοκομίας πανελλαδικώς τα τελευταία 40 χρόνια έχει χαρακτηρισθεί ένας ιερέας από την Πιερία. Πρόκειται για τον π. Ευάγγελο Καρακάση, που δεν θα ήταν υπερβολή αν κάποιος τον αποκαλούσε και «πατέρα» της σύγχρονης μελισσοκομίας στη χώρα μας, ειδικά όσον αφορά την παραγωγή βασιλικού πολτού.

Μοντερνισμός και αφαίρεση στην σύγχρονη εκκλησιαστική ζωγραφική

Ο καλλιτέχνης και βυζαντινολόγος, Ούρεσης Τοντόροβιτς, μιλάει για την τάση προς την αφαίρεση στη βυζαντινή ζωγραφική και για τη καινοτομία στη σύγχρονη εκκλησιαστική ζωγραφική

Άγιον Όρος. (Βίντεο)

Επίσκεψη στο Άγιον Όρος - Ιερές Μονές: Μεγίστης Λαύρας, Καρακάλου, Ιβήρων - Οκτώβριος 2015 - Νίκος Παπαϊωάννου

Ένα κελί μέ ἄρωμα, μονάχα «Ἅγιον Ὄρος»

Δυό δρασκελιές διάδρομος, ἄλλου πλανήτη χῶρος,
γεμάτος μέ τά χρώματα, μιᾶς ἄλλης γῆς Ἑλλάδας,
ἕνα κελί μέ ἄρωμα, μονάχα «Ἅγιον Ὄρος»
κι ἀνταύγειες, φῶς, παιχνίδισμα, πνευματικῆς λιακάδας.

Ἐδῶθε ἀντιστέκεται, ἡ πάλαι Ρωμηοσύνη
κι ἐδῶθε τό Βυζάντιο, ἀκόμα ἀναπνέει…
προσκυνητές, καλόγηροι, σεπτή Ἱερωσύνη,
-στοῦ χρόνου κείνου τ’ ἄφθορου, πού πάντα θά ἐμπνέει-
καί ζοῦν κι ἀπολαμβάνουνε, τά ἀποστάγματά του
καί κοινωνοῦν στόν πάμπλουτο, χιλιόχρονό του χρόνο,
πού γιά τήν κάθε μέρα τους, τά ἀνταλάγματά του,
μυριάδες συναισθήματα, χωρίς ἄγχος καί πόνο.
Κι ἡ Παναγιά Βασίλισσα, σ’ αὐτό τό περιβόλι,
περιδιαβαίν(ει) ἀόρατα, μ’ Ἀγάπ(η) ἀνάμεσά τους,
σιωπηλά καί νοιώθουνε, κάποια στιγμή τους ὅλοι,
τό Πάναγνό Της ἄγγιγμα, βαθειά μές τήν καρδιά τους.
Γ.Μ. trelogiannis.

ΜΕ ΚΕΙΝΟ Τ' ΑΛΛΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ

 

Στης ερήμου τα κατάβαθα

η Σκήτη του Αγίου Βασιλείου

Ἡ ὁσία Φιλοθέη (1522 -19 Φεβρουαρίου 1589)

Ἂν οἱ μάρτυρες τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων εἶναι ἱκανοὶ νὰ παροτρύνουν ψυχὲς νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ τὸν Χριστό, οἱ νεομάρτυρες ἀποδεικνύουν ὅτι ἅγιοι μποροῦν νὰ ὑπάρξουν σὲ κάθε ἐποχὴ καί, ἑπομένως, ὁ κατὰ Χριστὸν ἀγώνας πρέπει νὰ εἶναι συνεχής…